Αποκατασταση Στηθους

Αποκατάσταση στήθους Κίνδυνοι και Επιπλοκές

apokatastasi-mastou-epiplokes

Το μεγαλύτερο ποσοστό των επιπλοκών σχετίζεται με τα εμφυτευματα στηθους σε περίπτωση αποκατάστασης με ένθεμα ή στη νέκρωση του κρημνού σε περίπτωση αποκατάστασης με αυτόλογο ιστό. Οι επιπλοκές αντιμετωπίζονται με την πρόληψη, την καλή προετοιμασία και σχεδιασμό της επέμβασης.

Ρίκνωση της κάψας

Η κύρια επιπλοκή κατά την αποκατάσταση με ένθεμα για την οποία απαιτείται εκ νέου χειρουργείο είναι η ρικνωτική κάψα. Είναι η σκλήρυνση του ουλώδους ιστού που περιβάλλει το εμφύτευμα. Μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στο σχήμα του μαστού και πόνο. Απαιτεί χειρουργική επέμβαση για να αποκατασταθεί.

Οι πιθανότητες ρίκνωσης της κάψας μπορούν να μειωθούν από ορισμένους παράγοντες: Την submuscular τοποθέτηση του εμφυτεύματος, δηλαδή την θέση του κάτω από τον μυ και την χρήση ανάγλυφων εμφυτευμάτων. Γι’ αυτό κατά την αποκατασταση στηθους μετα από μαστεκτομη επιλέγεται η συγκεκριμένη τοποθέτηση και ο συγκεκριμένος τύπος εμφυτεύματος για να ελαχιστοποιηθεί και η παραμικρή πιθανότητα που μπορεί να οδηγήσει την ασθενή σε ένα επιπλέον χειρουργείο. Ακόμη η πρόληψη της μετεγχειρητικής μόλυνσης ή αιμορραγίας είναι πολλή σημαντική για την αποτροπή της ρικνωτικής κάψας.

Μερική ή ολική νέκρωση του κρημνού

Η κύρια επιπλοκή κατά την αποκατάσταση με αυτόλογο ιστό είναι η απώλεια του κρημνού λόγω θρόμβωσης του τροφοφόρου αγγείου.

Προκαλείται από την ανεπαρκή παροχή του αίματος. Συνήθως είναι ορατό το τμήμα που νεκρώνεται και προκαλεί πόνο. Συχνά προκαλεί την ανησυχία ότι υπάρχει νέος όγκος. Με βιοψία το τοπίο ξεκαθαρίζει. Το νεκρωμένο μέρος του ιστού πρέπει να αποκόπτεται.

Η καλή λήψη ιστορικού, ο ενδελεχής σχεδιασμός της επέμβασης, η σωστή εκπαίδευση της χειρουργικής ομάδας, η επιλογή του κατάλληλου κρημνού μετά από αγγειογραφικό έλεγχο και η χρήση ειδικών αντιπηκτικών φαρμάκων μειώνουν τις πιθανότητες απώλειας του κρημνού.

 

Ποιοί είναι οι πιθανοί κίνδυνοι της αποκατάστασης στήθους;

Λοίμωξη- Μόλυνση

Αποτρέπεται με την εκ των προτέρων επιτόπιας έγχυσης αντιβιοτικού διάλυματος στο τραύμα πριν από την τοποθέτηση του εμφυτεύματος και την  προφυλακτική συστηματική χορήγηση αντιβίωσης για όσο χρονικό διάστημα υπάρχουν παροχέτευσεις. Τα συμπτώματα της λοίμωξης είναι η ερυθρότητα, ο πόνος, το οίδημα και ο πυρετός. Αντιμετωπίζεται με χορήγηση ενδοφλέβιων αντιβιοτικών ή  αν επιμένει με αφαίρεση του ενθέματος.

Αιμάτωμα

Εμφανίζεται 2-3 ημέρες μετά την επέμβαση και τα συμπτώματα είναι οίδημα και πόνος που δεν ανταποκρίνεται στα φάρμακα. Αφορά μόνο το 1%-6% των ασθενών. Αν το αιμάτωμα είναι μικρό αποβάλλεται από τον ίδιο τον οργανισμό. Διαφορετικά απαιτείται η τοποθέτηση σωλήνα για την αποστράγγιση του αίματος. Προφυλακτικά προλαμβάνεται με την τοποθέτηση παροχετεύσεων.

Διαχωρισμός (διάνοιξη) τραύματος

Μπορεί να συμβεί κατά τις πρώτες δύο εβδομάδες αλλά είναι πολύ σπάνια επιλοκή. Λύνεται με την χρήση ειδικών τεχνικών ραφής της τομής και τη χρήση steri-strips.

Συγκέντρωση υγρού (κυψελικό υγρό ή φουσκάλα)

Προφυλακτικά προλαμβάνεται με την τοποθέτηση παροχετεύσεων.

Ρήξη εμφυτεύματος

Το ποσοστό ρήξης είναι εξαιρετικά χαμηλό, περίπου 1% το χρόνο. Η μαγνητική τομογραφία στήθους είναι μία διαγνωστική μέθοδος με εξαιρετικά αποτελέσματα στην ανίχνευση της ρήξης των εμφυτευμάτων σιλικόνης.

Ανεπιθύμητα αποτελέσματα μετά την αποκατασταση στηθους

Ασυμμετρία (διαφορά στο μέγεθος ή το σχήμα των μαστών)

Η τοποθέτηση του εμφυτεύματος κάτω από τον μυ ελαχιστοποιεί τις πιθανότητες ασυμμετρίας.

Προβλήματα με το περίγραμμα του μαστού

Η διόρθωση του περιγράμματος απαιτεί συνήθως εκ νέου χειρουργική αποκατάσταση, συνήθως διορθώνεται με έγχυση λίπους στην περιοχή.

Υπερτροφικές ουλές

Αφορούν το 2%-5% των ασθενών και αντιμετωπίζονται με εγχύσεις στεροειδών.

Χηλοειδή

Πρόκειται επίσης για ουλές, οι οποίες όμως έχουν αναπτυχθεί έξω από τα όρια της τομής και έχουν σκούρο κόκκινο χρώμα. Το αν η επούλωση των πληγών θα εμφανίσει χηλοειδή είναι ζήτημα γενετικής προδιάθεσης.